yOLcv / ayaküstüce
..................................
yol ki yürekten ağıza açılan,dudakları kapısı sayan bedenin dehlizi...yol ses'i almış,kucağına,yanına,hadi gidelim demiş şiir denen muammaya,şiir uyuyormuş o arada,yol ve ses' in gelişini hissetmiş düş'lerinde...düş'ler telaşlanmış ve gizlenmiş us'un altına...ses aramış düş'lerini önce fısıltıyla sonra haykıra haykıra...
derken şiir kaldırmış us'un altını ve bir avuç almış eline düş'lerden,dökmüş bir kaç harfin ve hecenin arasına,yol utanmış bir başı ve bir sonu olduğundan yani eninin sınırlı oluşundan...genişlemiş yol ve evren doğmuş insanın dudaklarından...
o gün bu gündür ne şiirin bir sonu olabilmiş,ne de düşlerin bir sınırı.
yolcv.
hoş bir muamma.
