yOLcv / kendikendine
. . . . . . . . . . . . . . . .
''... İmge'min tıpkısını bir başka biçimde, arzumun kendisini de kendisine aykırı olarak söyleyeceğim diye sözcükten sözcüğe çırpınır dururum: bu yolculuğun sonunda son felsefem ancak yineleyimi benimsemek -ve uygulamak- olabilir. Tapılası olan tapılasıdır. Ya da sana tapıyorum, çünkü tapılasısın, seni seviyorum, çünkü seni seviyorum. Böylece, aşk dilini kapatan şey, onu kurmuş olan şeyin ta kendisidir : büyülenme. Çünkü büyülenmeyi betimlemek, sonuçta, hiçbir zaman şu sözceden öteye gidemez : ''büyülendim''
Dilin uç noktasına, bozuk bir plak gibi 'son söz'ünü yinelemekten başka bir şey yapamayacağı yere ulaştıktan sonra, kesinlemesiyle sarhoş olurum : yineleyim dediğimiz şey, tam bir değer karışıklığı içinde, mantıksal işlemin şanlı sonunun, saçmalığın müstehcenliğinin ve Nietzsche'nin evet'inin patlamasının yeniden bulunduğu şu işitilmedik durum değil midir? ''
Roland Barthes
''Fragments d'un discours amoureux''
